Tema 6 · Series de números reais← Todas as webs

O potencial terrestre e o termo J₂

O potencial gravitatorio da Terra escríbese como unha serie de correccións á esfera perfecta:

$\displaystyle V(r,\varphi)=-\frac{GM}{r}\Big[1-\sum_{n\ge2}J_n\Big(\frac Rr\Big)^nP_n(\sen\varphi)\Big],\qquad \dot\Omega=-\frac32J_2\frac{R^2}{a^2(1-e^2)^2}\,n\cos i.$

Á esquerda, o tamaño máximo de cada corrección, $|J_n|(R/r)^n$, segundo a altitude. Á dereita, a velocidade de precesión do nodo $\dot\Omega$ (órbita circular, $e=0$) en función da inclinación.

$\log_{10}\big(|J_n|(R/r)^n\big)$: gris en $r=R$, cor á altitude escollida

Que observar

  1. $J_2\approx1{,}08\times10^{-3}$ é unhas 400 veces maior que os seguintes coeficientes: o primeiro termo da serie domina claramente.
  2. O factor $(R/r)^n$ fai que os termos de orde alta se amortezan máis rápido canto máis alto está o satélite: a serie «converxe mellor» lonxe da Terra.
  3. Para órbitas directas ($i\lt90^\circ$) o nodo retrocede ($\dot\Omega\lt0$); para órbitas retrógradas avanza. En $i=90^\circ$ non hai precesión.
  4. Órbita heliosíncrona: a inclinación para a que $\dot\Omega=+0{,}9856^\circ$/día. A 700 km de altitude sae preto de $98^\circ$.

Material complementario do libro Cálculo I. No libro: Tema 6, sección «Unha serie que goberna órbitas: o potencial gravitatorio terrestre e o termo J₂».