Tema 9 · Cálculo integral (unha variábel)← Todas as webs

Por que as funcións monótonas e as continuas son integrábeis

Para probar que $f$ é integrábel abonda ver que, para cada $\varepsilon>0$, hai unha partición con $U(f,P)-L(f,P)\lt\varepsilon$. A diferenza é unha suma de rectángulos de altura $\omega_i=M_i-m_i$ (a oscilación de $f$ no subintervalo):

$\displaystyle U(f,P)-L(f,P)=\sum_{i=1}^n \omega_i\,\Delta x_i.$

Monótona. Se $f$ é crecente e a partición é uniforme, $\omega_i=f(x_i)-f(x_{i-1})$. Os rectángulos vermellos, desprazados á dereita, apílanse nunha soa columna de anchura $\frac{b-a}{n}$ e altura $f(b)-f(a)$: a suma telescópica dá $U-L=\frac{(b-a)(f(b)-f(a))}{n}\to0$.

Continua. En $[a,b]$ $f$ é uniformemente continua: para cada $\varepsilon$ hai un $\delta$ tal que, se os subintervalos miden menos de $\delta$, todas as oscilacións son menores que $\varepsilon$. Entón $U-L\lt\varepsilon\,(b-a)$.

Que observar

  1. No modo monótona, preme «Apilar»: os rectángulos vermellos deslízanse ata formar unha columna que ocupa exactamente o salto total $f(b)-f(a)$. Ao duplicar $n$, a columna faise á metade de ancha.
  2. No modo continua, as barras inferiores son as oscilacións $\omega_i$. Aumenta $n$ ata que todas queden por debaixo da liña $\varepsilon$: a partir dese momento $U-L\le\varepsilon(b-a)$.
  3. Coa función $\sen\frac1x$ en $(0,1]$ completada con $f(0)=0$ (non continua en 0), a primeira barra sempre ten oscilación 2. Aínda así é integrábel, porque ese subintervalo é cada vez máis estreito: son as funcións con «poucas» descontinuidades.

Material complementario do libro Cálculo I. No libro: Tema 9, sección «Propiedades das funcións integrábeis».